Column: Met andere woorden!

In dit artikel:

In haar column beschrijft Janine Harder haar liefde voor taal, niet vanwege spelling of grammatica, maar omdat taal haar voortdurend aan het lachen maakt. Correcties in Word en ongevraagd grammaticaadvies remmen haar creativiteit juist af; haar fascinatie draait om de onverwachte, absurde en soms dubbelzinnige kanten van woorden.

Harder haalt een reeks gele verkeersborden in Sint Pancras aan waarop de opvallende tekst en dubbele uitroeptekens haar eerder in verwarring brachten dan overtuigden. Zulke tijdelijke signaleringen en haastig gemaakte briefjes inspireren haar tot het woord ‘verkeerdbord’: een kleine wijziging die een nieuwe, toepasselijke betekenis oplevert en tegelijk op een typfout kan lijken.

Typfouten vormen een tweede bron van vermaak. Harder vermoedt gekscherend dat de opkomst van BlackBerry’s en smartphones rond 2010 heeft bijgedragen aan nieuwe voornamen. Door kleine toetsen en onhandige touchscreen-toetsenborden zouden namen als Jason, Pien, Peter, Sean en Rosa volgens haar zijn veranderd in onder meer Mason, Lien, Peer, Dean en Ties.

Ook verwijst ze naar de podcast *We Love Nederlands* van cabaretduo Rundfunk en naar Paulien Cornelisse, die met boeken en voorstellingen veel Nederlanders liet lachen om de eigenaardigheden van taal. Harder vraagt zich af of ze taalgrappen herkent omdat ze ze leuk vindt, of dat haar aanleg voor taalhumor juist de oorzaak is.

Onderweg naar Heerhugowaard blijft ze bijvoorbeeld hangen bij de tekst ‘rotonde doseer installatie’. Die aanduiding is bedoeld voor verkeerslichten die opstoppingen bij een rotonde voorkomen, maar roept bij haar allerlei woordgrappen en grammaticale vragen op. Volgens de Nederlandse regels zou het om een aaneengeschreven samenstelling gaan, al is die door de lengte moeilijk leesbaar. Uiteindelijk verandert haar taalkundige overpeinzing abrupt wanneer ze door een claxon weer met het verkeer wordt geconfronteerd.